PRESS

Kunstschilder Alphonse D’HEYE gooit na 25 jaar het roer om en verlaat het impressionisme om nieuwe, ja vernieuwende, kunstwegen te bewandelen. Hij noemt die ommezwaai bij een bijna alles onthullende naam: “EMO-ICONS”.

Een ‘dot-techniek’ waarbij emoties en iconen een kunstzinnige symbiose ondergaan en versmelten tot portretten die refereren naar pointillisme, popart en hyperrealisme. 

‘Pixelart’ kan of mag je het geenszins noemen. In tegenstelling tot deze vorm van digitale kunst groeit het oeuvre van D’HEYE uit menselijke impulsen en daar probeert hij de gedachtegang en de emotionele intelligentie van de geportretteerden tot zich te nemen. Hij probeert zich een beeld te vormen van de dualiteit bij zijn personages. In tegenstelling tot pixelart komt er noch software noch projectie aan te pas. De initiële schets wordt, net als bij de pointillisten uit de eerste decades van de vorige eeuw, netjes omgezet met gerichte penseeltoetsen vanuit de vaste hand. Computersturing, gebruik van rastersoftware waarbij foto’s worden bewerkt op basis van individuele pixels zijn volledig uit den boze. Alphonse D’HEYE blijft zijn vaardigheden uit het impressionisme en pointillisme trouw. Hij maakt gul gebruik van zijn kunde, talent en zijn verworven maturiteit in de schildertechnieken die hem al van jongsafaan passioneerden. Met die pointillistische toets blijft hij trouw aan de aloude kunstgrepen van de luministen en de impressionisten waarbij kleine stipjes olieverf vlak naast elkaar worden aangebracht zonder de kleuren te mengen. Door het beperkte kleurenpalet ontstaat de noodzaak wat ‘ruis’ toe te voegen, zodat er toch verschillende kleurschakeringen en tonaliteiten zichtbaar worden. Zo ontstaan subtiele portretten waar ‘zijn helden’ de wereld observeren door de ogen van een vriend of tegenpool en wel met een blik die dan refereert naar het hyper- en fotorealisme.

Met zijn ‘emo-icons’ gaat Alphonse D’HEYE woelen in de geest van figuren die of de wereld domineerden of een belangrijke rol speelden in de politiek, sport en cultuur, of bij een persoonlijke confrontatie. 
Hij stelt zich voordurend de vraag hoe door de ogen van een opponent en/of slachtoffer die specifieke momentopname in de wereldgeschiedenis zou geregistreerd en geanalyseerd worden. Die vraag blijft retorisch. De essentie van deze gedachte zal of kan nooit achterhaald of geopenbaard worden. Ze is eigen aan de assertiviteit van de ‘hoofdfiguren’. Maar één feit is zeker. Door deze portretten wordt de kunstliefhebber zeer nauw bij die feiten betrokken. Bewust of niet, toch gaat de kijker zich inleven in het ‘diepere ik’ van de hoofdpersonages. Hij gaat, het werk nauwlettend tot zich nemen. Hoewel het ook voor hem een gissen is, ontstaat ontegensprekelijk ook bij de kijker een band met de achterliggende gedachte die de schilder aan zijn oeuvre meegeeft. Opmerkelijk, maar geenszins verwonderlijk, is dat elk individu een andere interpretatie zal claimen. Een beoordeling die, naast die van de geportretteerden, totaal verschillend zal zijn van de perceptie door kunstenaar in beeld gebracht. Dit is nu het summum van kunstbeleven. Je laat je niet leiden door wat je ziet maar je gaat nadenken en je geeft het kunstwerk een eigen plaats, een gepersonaliseerde betekenis in je eigen leefwereld. Het is precies die stap die de kunstenaar, Alphonse D’HEYE, beoogt. Eens de kijker zich nestelt in die filosofie en in gedachten een fictief dialoog aangaat met kunstwerk en/of kunstenaar is het werk af. Dan pas wordt de band tussen kunst en kijker sterker en sterker aangehaald. Kunst is leren kijken, begrijpen en interpreteren. Emotie tonen en ze verwerken door het aanschouwen van doek of beeld... Kunstkijken mag niet passief zijn. Actieve kunstbeleving wekt een goed gevoel op en precies die stap is een subtiele verrijking voor de geest en voor een betere kijk op kunst... 

A.Haelemeersch.
Kunstcriticus
Sint-Martens-Latem

September 2013 

Alphonse D’HEYE at work. By: A. Haelemeersch

HLN 08/05/2014

Kerk & Leven 28/05/2014



©Emo-Icons - Webdesign Webspice